Τι θα έλεγες στον εαυτό σου σε μια στιγμή αδυναμίας που θα σου ερχόταν να παρατήσεις την προσπάθειά σου;
Σε νεαρή πελάτισσα που θα φύγει τώρα το Πάσχα να δουλέψει σε σεζόν μέχρι το Σεπτέμβριο, της ζητήσαμε να γράψει αυτό το γράμμα προς τον εαυτό της, σαν να μιλούσε σε μια καλή φίλη σε μια δύσκολη στιγμή και να το έχει πάντα μαζί της για να το διαβάσει στην περίπτωση που αισθανθεί μόνη και απογοητευμένη.
Ακολουθεί η επιστολή προς τον “εαυτό της”
“Αγαπημένη μου φίλη,
Σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί θέλω να εκφράσω την υποστήριξή μου απέναντι σε αυτόν τον φαύλο κύκλο που βιώνεις από τότε που θυμάμαι τον εαυτό σου σχετικά με τα υπερφαγικά επεισόδια.
Κατανοώ απόλυτα ότι σε οδηγούν εκεί τα συναισθηματικά σου κενά που βίωσες στην παιδική σου ηλικία. Όμως, δεν χρειάζεται πια να σε καθορίζουν.
Δεν πειράζει αν δεν ήξεραν πώς να σε αγαπήσουν ή πώς να σου μάθουν να έχεις αυτοπεποίθηση και αυτοέλεγχο. Ίσως κι εκείνοι ως παιδιά δεν το διδάχτηκαν.
Δεν πειράζει αν σε αγνοούσαν και δεν σε υποστήριζαν. Μπορείς πλέον να το κάνεις εσύ για σένα.
Προσπάθησε να μην βλέπεις το φαγητό ως εχθρό αλλά ως σύμμαχο που σε κρατάει ζωντανή και υγιή.
Ξέρω είναι δύσκολο γιατί μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον που κατακρίνει το πόσο τρως ή αν πήρες βάρος. Όμως αυτά είναι τραύματα άλλων και δεν χρειάζεται να τα κουβαλάς και εσύ.
Αν θελήσεις να τα παρατήσεις ξανά γιατί αυτό θα συμβεί σίγουρα, θυμήσου για ποιόν λόγο ξεκίνησες.
Και να θυμάσαι, το μόνο νούμερο που θα πρέπει να εστιάσεις είναι οι φορές που είπες στον εαυτό σου πως τον αγαπάς!
