Κε Ζουμπανέα καλησπέρα σας…
Η αλήθεια είναι ότι περίμενα το βιβλίο σας να είναι μία από τα ίδια, σαν όλα αυτά τα αμερικάνικα αυτοβελτιωτικά προς πάσαν νόσον και βλακείαν… Ευτυχώς δεν είναι!
Θέλω να σας δώσω συγχαρητήρια, όχι γιατί έχετε κάνει κάποια μεγάλη ανακάλυψη αλλά γιατί ξέρετε πραγματικά για πιο πράγμα μιλάμε όταν λέμε βουλιμικό επεισόδιο και το μεταφέρετε στην ορθή του διάσταση. Οι περισσότεροι άνθρωποι (ακόμα και διαιτολόγοι) νομίζουν ότι είμαστε άτομα που μας αρέσει να τρώμε πολύ και μας αντιμετωπίζουν με το δείκτη προτεταμένο μπροστά στο παιδί που έκανε ζημιά και πρέπει να τιμωρηθεί (λες και δεν μας φτάνει η αυτοτιμωρία)
Επίσης με εξέπληξε η λογική του « η γνώση είναι δύναμη» και η προσπάθεια σας να μάθετε τους ανθρώπους να «ψαρεύουν», δυστυχώς στην εποχή της εμπορευματοποίησης των πάντων οι περισσότεροι προσπαθούν να σου πουλήσουν τα ψάρια τους και σπάνια σου λένε που και πως τα έχουν ψαρέψει.
Να σας πω επίσης ότι η γλώσσα γραφής σας είναι απόλυτα κατανοητή ακόμα και σε ένα παιδί, πράγμα πολύ σημαντικό ειδικά στην περιγραφή των διαφόρων μηχανισμών απορρόφησης των θρεπτικών συστατικών.
Πράγματα που δεν μου άρεσαν θα σας πω μόλις το διαβάσω δεύτερη φορά γιατί με την πρώτη δεν βρήκα κάτι 🙂
Οφείλω να ομολογήσω ότι με βάλατε σε διαδικασία κεΖουμπανέα γιατί τώρα ξέρω πως παίζεται το παιχνίδι μέσα στο σώμα και στο μυαλό μου.
Εύα Τ.
