Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα αυτή την εκπαίδευση με παρακίνηση του Ευάγγελου Ζουμπανέα.
Πάντα είχα μία ανησυχία και έναν προβληματισμό για το θέμα της διατροφής. Αυτή η ανησυχία μου αφορούσε 2 επίπεδα. Το πρώτο είχε να κάνει με την οικογένεια. Τρώω σωστά; Τί πρέπει να τρώνε τα παιδιά μου; Το δεύτερο κομμάτι είχε να κάνει με τους ασθενείς μου. Πώς θα βοηθήσω αυτούς τους ανθρώπους περισσότερο; Σε ποιά άλλα επίπεδα πρέπει να επέμβω;
Έτσι λοιπόν, μετά από αυτούς τους προβληματισμούς και τις συζητήσεις που είχαμε με τον Ευάγγελο Ζουμπανέα, μου προτάθηκε να συμμετάσχω σε αυτή την εκπαίδευση.
Οι ενδοιασμοί μου αρχικά ήταν πολλοί. Θα ήταν αυτή η εκπαίδευση επαρκής όσων αφορά το δικό μου γνωστικό υπόβαθρο; Θα ήταν εφικτό λόγω ωραρίου να την παρακολουθήσω; Τί θα αποκόμιζα τελικά; Πολλές οι ερωτήσεις, αλλά αν δεν κάνεις το βήμα, καμία απάντηση.
Το αποτέλεσμα μετά από όλη αυτή την πορεία μαζί τους; Απλά δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψω και λόγια για να τους ευχαριστήσω. Η εκπαίδευση είχε συνοχή, υψηλό επίπεδο, εναλλαγές και υψηλούς στόχους. Ένιωθα κάθε φορά να προχωράω ακόμη ένα βήμα μαζί τους προς την επίτευξη του κοινού μας στόχου. Ζουμπανέας-Κοντελέ-Σχινά, μία ομάδα δεμένη με την δική μας ομάδα.
Δεν μπορώ να διαννοηθώ πλέον οτι υπάρχει Διατροφολόγος που δεν έχει παρακολουθήσει αυτήν την εκπαίδευση. Θα τελειώσω αυτή την επιστολή με δύο λέξεις: “ευχαριστώ” και “συγχαρητήρια”!
