Μεσολογγίου 51, Νέα Ιωνία

Υπερφαγική Διαταραχή: Χαρακτηριστικά & διαφορές με άλλες διαταραχές

Adifagia

Η Υπερφαγική Διαταραχή θεωρείται ως η πιο συχνά εμφανιζόμενη Διατροφική Διαταραχή, αλλά και ως η πιο συχνά εμφανιζόμενη διαταραχή ανάμεσα σε άλλες ψυχικές ασθένειες όπως η σχιζοφρένεια ή σωματικές ασθένειες όπως ο καρκίνος.

Ένας υπερβολικά μεγάλος αριθμός ατόμων, δηλώνουν ότι έχουν κάποιου είδους Διατροφική Διαταραχή. Μόνο για τις ΗΠΑ έχει καταγραφεί ο αριθμός των 30 εκατομμυρίων ανθρώπων ενώ κάθε 62 λεπτά καταγράφεται θάνατος ατόμου που υποφέρει από Διατροφικές Διαταραχές.

Τί χαρακτηρίζει την Υπερφαγική Διαταραχή;

Η Υπερφαγική Διαταραχή έχει αναγνωριστεί επίσημα ως μία κατηγορία εντός των διαταραχών πρόσληψης τροφής στην 5η έκδοση του DSM.

Αφορά την καταναγκαστική συμπεριφορά της συνεχής κατάποσης τροφής, αν και δεν ταυτίζεται με την απλή ή σποραδική υπερκατανάλωση τροφής. Η διαφοροποίηση αυτών των δύο εννοιών, όπως αναφέρεται στον Αμερικάνικο Σύνδεσμο Ψυχολόγων, προκύπτει κυρίως στο ότι άτομα με Υπερφαγική Διαταραχή τείνουν να καταναλώνουν μια αντικειμενικά ή υποκειμενικά τεράστια ποσότητα φαγητού.

Συμπεριφορά όμως, που γίνεται αντιληπτή ως εκτός του ελέγχου τους, ενώ συνυπάρχει με τα εξής χαρακτηριστικά:

  • Εναλλαγή συναισθημάτων κατά τη διάρκεια της κατανάλωσης τροφής με αισθήματα ευχαρίστησης και απόλαυσης στην αρχή τα οποία αντικαθίστανται με αηδία και ενοχές προς το τέλος
  • Αυξημένη ταχύτητα κατάποσης
  • Γενικότερη αίσθηση ταραχής που ωθεί το άτομο να ικανοποιήσει κάθε διατροφική του ορμή άμεσα
  • Αίσθηση απώλειας της συνείδησης, σαν να γίνονται αυτόματα και μηχανικά κάποιες συμπεριφορές χωρίς τη θέληση του ίδιου του ατόμου
  • Μυστικότητα που διακατέχει τις συμπεριφορές του ατόμου γύρω από την κατανάλωση φαγητού, ενώ επαναφέρει συνήθως μια φυσιολογική συμπεριφορά μπροστά σε άλλους
  • Απώλεια της αίσθησης του ελέγχου και η αδυναμία κάποιου να σταματήσει τη συμπεριφορά υπερφαγίας ή να ελέγξει την ποσότητα που καταναλώνει

Τί ξεχωρίζει την Υπερφαγική Διαταραχή από την Βουλιμία και τις υπόλοιπες Διατροφικές Διαταραχές;

Σε αντίθεση με τα άτομα με Βουλιμία, τα άτομα με Υπερφαγική Διαταραχή τείνουν να έχουν συχνά αυξημένο βάρος λόγω της απουσίας ακατάλληλων αντισταθμιστικών συμπεριφορών που υιοθετούν οι πρώτοι. Μάλιστα, σε παλιότερα χρόνια, η Υπερφαγία εντάσσονταν αποκλειστικά στον ορισμό της παχυσαρκίας. Η σύνδεση αυτή δημιουργεί ακόμη περισσότερες δυσκολίες για το άτομο. Το να είναι κανείς παχύσαρκος ή απλά με αυξημένο σωματικό βάρος, συχνά γίνεται αιτία στο να στιγματίζεται από το περιβάλλον του, μιας και πολλοί συνδέουν το πάχος με αρνητικά στοιχεία χαρακτήρα.

Παρόλο που πλέον είναι γνωστό πως η παχυσαρκία δεν συνυπάρχει απαραιτήτως με την Υπερφαγική Διαταραχή, είναι πολύ συχνό να εντοπίζονται υπερφαγικά επεισόδια στο ιστορικό ατόμων με παχυσαρκία. Επίσης, επιδημιολογικά υπολογίζεται πως ένα 10.7%-24.8% με ΒΜΙ μεγαλύτερο από 30, αναφέρουν μια χρόνια κατάσταση επεισοδίων με κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων φαγητού.

Τονίζεται, όμως, πως η Υπερφαγική Διαταραχή μπορεί να εντοπιστεί τόσο σε παχύσαρκα άτομα, όσο και σε άτομα με κανονικό βάρος ή άτομα με βάρος υπό του φυσιολογικού.

Επιπτώσεις

Ορισμένες κλινικές επιπτώσεις αυτής της διαταραχής είναι:

  • Προβλήματα εμμηνόρροιας στις γυναίκες
  • Διόγκωση σιελογόνων αδένων
  • Διαταραχές ηλεκτρολυτών
  • Αρρυθμίες
  • Ρήξη οισοφάγου ή στομάχου
  • Μεταβολές στο σωματικό βάρος
  • Σακχαρώδης διαβήτης
  • Υπέρταση
  • Στεφανιαία νόσος
  • Καρδιακή ανεπάρκεια
  • Κατάθλιψη
  • Κοινωνική αποξένωση

Η Wilfley και οι συνεργάτες της, ανέφεραν πως άτομα με υπερφαγική διαταραχή συνήθως εμφανίζουν ταυτοχρόνως μια διαταραχή προσωπικότητας όπως:

  • Ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή (14%)
  • Αποφευκτική διαταραχή (12%)
  • Μεταιχμιακή διαταραχή (9%)

Συνήθως, τα άτομα αυτά έχουν υπερβολικά υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό τους, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αρκετές σκέψεις τους περιτριγυρίζονται γύρω από την ιδέα «όλα ή τίποτα».

Η συμπεριφορά της «καταναγκαστικής» κατανάλωσης μπορεί να γίνει κατανοητή ως «επανάσταση» απέναντι στους αυστηρούς και περιοριστικούς κανόνες που θέτει το άτομο στον εαυτό του.

Bodell, L. P., & Devlin, M. J. (2010). Pharmacotherapy for binge-eating disorder. In C. M. Grilo & J. E. Mitchell (Eds.), The treatment of eating disorders (pp. 402). The Guilford Press. New York.

Fairburn, C. (1995). Overcoming binge eating: Proven effective in clinical research. New York, NY: The Guilford Press.

Heatherton, T. F., & Baumeister, R. F. (1991). Binge eating as escape from self awareness. Psychological Bulletin, 110(1), 86-108.

Hudson, J. I., Hiripi, E., Pope, H. G., & Kessler R. C. (2007). The prevalence and correlates of eating disorders in the national comorbidity survey replication. Biological Psychiatry, 61(3), 348-358.

Van Strien, T., Frijters, J., Roosen, R., Knuiman-Hijl, W., & Defares, P. (1985) Eating behavior, personality traits and body mass in women. Addictive Behaviors 10(4), 333–343.

Wakefield, J. C. (2013). DSM-5: An overview of changes and controversies. Clinical Social Work Journal, 41(2), 139-154.

Wilfley, D. E., Friedman, M. A., Dounchis, J. Z., Stein, R. I., Welch, R. R., & Bull, S. A. (2000). Comorbid psychopathology in binge eating disorder: Relation to eating disorder severity at baseline and following treatment. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 68, 641-649.

elGreek
Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Περισσότερες Πληροφορίες

Οι ρυθμίσεις cookie σε αυτόν τον ιστότοπο έχουν οριστεί να "επιτρέπουν τα cookie" για να σας προσφέρουν την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις cookieς ή κάνετε κλικ στο "Αποδοχή" παρακάτω, τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο