Κύριε Ζουμπανέα, συγγνώμη για το θάρρος που πήρα να επικοινωνήσω μαζί σας, αλλά θα ήθελα να σας συγχαρώ για το βιβλίο Διατροφική Νοημοσύνη.
Παρόλο που σπουδάζω Διαιτολογία και ποτέ μα ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα κιλά είναι φοβερό το πώς απ’τη μια στιγμή στην άλλη διαφορές επιρροές κατάφεραν να με ρίξουν στον κόσμο των Διατροφικών Διαταραχών και της βαθιάς κατάθλιψης.
Κοντεύω ένα χρόνο τώρα, που με πολύ προσωπικό αγώνα προσπαθώ να ξεφύγω απ’ τις εμμονές που είχαν ριζώσει και με έτρωγαν κάθε μέρα! Νόμιζα ότι δεν θα καταφέρω να νιώσω πάλι φυσιολογική. Ακόμη φοβάμαι μην γυρίσουν όλα αυτά και με τραβήξουν πάλι.
Αφαγία, εμετοί, χάπια και υπερφαγία αποτελούν την μαύρη τρύπα της ζωής μου. Σε 2,5 μήνες πήρα 15 κιλά και έγινα κι αυτοκαταστροφική! Ακόμη δεν θυμάμαι τη μέρα που άρχισα να νοιάζομαι ξανά για μένα και να απομακρύνομαι απ’ όλα αυτά.
Πριν πέσω στα άδυτα της Υπερφαγίας (μετά την αφαγία) διάβασα το βιβλίο σας και εφάρμοσα το διαιτολόγιο και έμεινα έκπληκτη όταν ανέβηκα στη ζυγαριά και είχα χάσει τα κιλά που ήθελα τρώγοντας σωστά.
Μετά από εκεί λόγο προβλημάτων υγείας και φαρμακευτικής αγωγής και μιας Διαιτολόγου “νεκροθάφτη” που με εξάντλησε διατροφικά γιατί δεν είχε ιδέα πραγματικά, άρχισα να παχαίνω κι εκεί με πήρε τούμπα!
Πλέον έχοντας ξεμπλέξει απ’ όλα αυτά, ξέρω ότι θα αποτελεί ένα τεράστιο πάθημα ζωής ό,τι πέρασα και το βιβλίο σας θα είναι βασικό εγχειρίδιο στην μετέπειτα καριέρα μου στην Διαιτολογία. Ακόμη και σε αυτήν την άσχετη Διαιτολόγο της το πρότεινα μήπως σωθεί κανείς χριστιανός (που δεν το νομίζω).
Συνεχίστε την καλή δουλειά γιατί σε ένα κόσμο τσαρλατάνων και υποτιθέμενων ”επιστημόνων” χρειαζόμαστε τα σωστά πρότυπα για να στηρίξουμε την πορεία μας με σιγουριά εμείς η επόμενη γενιά!
Ευχαριστώ για το χρόνο σας και ελπίζω μια μέρα να γίνω εξίσου καλή επιστήμονας στον τομέα της διατροφής!
